sywał duże znaczenie

„sywał duże znaczenie jej powstaniu w glebie. Rozumiał udział zjawiska kapilarnego w krążeniu roztworów glebowych.
J.G. Wallerius, profesor królewskiej akademii w Uppsali, opierając się na wynikach, jakie uzyskali Helmont, Gleditsch, Bonnet, Duhamel, Kraft i inni, sądził, że roślina czerpie swój pokarm z wody lub powietrza, natomiast nie uznawał soli za pokarm roślinny, mimo że w tym czasie korzystne działanie saletry było już znane. Wallerius uważał, że sól kuchenna i saletra ułatwiają tylko rozpuszczanie się olejów w glebie i mieszanie się ich z wodą. Mimo wielu błędnych poglądów, położył on wielkie zasługi dla rozwoju rolnictwa w Szwecji; wykonał wiele analiz gleb i roślin. W roku 1754 wydał pracę De causis sterylitatis agrorum, w roku 1758 — De emendatione agri, a w 1761 r. — najważniejsze swoje dzieło pt. Agriculturae fundamenta chemica (w pięć lat po wydaniu szwedzkim przełożono je na język francuski).
Najwybitniejsi badacze i filozofowie XVII i XVIII w. uważali wodę za główny pokarm rośliny. Liczono się również z udziałem powietrza w odżywianiu roślin.
Już Stephen Hales (1677—1761) zwrócił uwagę na to, że prawie cała masa roślinna zamienia się przy spalaniu w gazy i pozostaje przy tym tylko nieduża ilość popiołu; powziął więc przypuszczenie, że jakieś składniki powietrza mogą brać udział w wytwarzaniu masy roślinnej. W dziele pt. Vegetable Statics (1727) Hales pisał „Rośliny prawdopodobnie czerpią swymi liśćmi pewne składniki pokarmowe z powietrza".“(10)