- Nie żałuj - zgromił go Samuel

„— Nie żałuj — zgromił go Samuel. — Jessie ma swój rozum i słusznie postąpiła rzecz całą przed tobą ukrywszy. Ani słowa! No, czas i na nas. Dobrze czuję tę piekielną drogę w kościach. A jutro, Karolu, spróbujemy przehandlować twoje futerka. Na mój jednak rozum nieco dalej otrzymałbyś za nie znacznie więcej. Czy
nie powinieneś jechać z nami kawałek, chociażby do Cheyenne Karol przecząco potrząsnął głową.
— Nie chcesz z powodu tej... czerwonej skóry — zagadnął nieco złośliwie Abel.
— Ta czerwona skóra, jak go nazywasz, bardzo mi pomogła. Ile mu zawdzięczam, to tylko wiem sam. A poza tym... mam jedno słowo, takie same dla białych, jak dla czerwonych. Obiecałem, że wrócę, to wrócę... Jakże mógłbym opuścić człowieka pozbawionego konia Czy mam zostać koniokradem
Karol przemówił ostro, aż sam się zdziwił i zaraz tego pożałował.
— Ależ nie, chłopcze — starał się go ułagodzić Samuel. — Nikt cię nie namawia do zabrania cudzego wierzchowca. Ale przecież ten twój Indianin może poczekać kilka dni dłużej.
— Kilka dni — żachnął się Karol. — Do Cheyenne to szmat drogi! I tydzień nie starczy. Nie, nie! Nawet nie próbujcie mnie namawiać!
— Wszyscy zgłupieliśmy, jak tu stoimy we trójkę — odezwał się nagle Abel. — Przecież ten spór całkiem niepotrzebny.“(5)