- A przy tym byłaby to dobra

„— A przy tym byłaby to dobra okazja dla pana kanclerza do wygłoszenia mowy, w której by ostro i dobitnie siłą prawdy, godności i autorytetu potępił tych knujących buntowników.
— Muszę poczekać na pierwsze lepsze przewinienie parlamentu — rzekł Ludwik XV — a wtedy zobaczymy.
— Czegóż więcej potrzeba niż tego, co już zrobił
— A cóż takiego zrobił
— To nie wiesz, Najjaśniejszy Panie
— Phi, trochę poróżnił się z panem dAiguillon, ale przecież za to nie karze się zaraz szubienicą... nawet... — dodał król spoglądając na panią Dubarry — nawet jeżeli ten kochany książę jest moim przyjacielem. Jeżeli więc parlamenty dokuczyły księciu, a ja ich złośliwość naprawiłem, dobrze nie amiętam, wczorajszy^ czy, przedwczorajszym postanowieniem, to jesteśmy skwitowani.
— Zapewne, Najjaśniejszy Panie — powiedziała z ożywieniem pani Dubarry — tylko że pani hrabina przybyła z oznajmieniem, że tamci panowie spisali się, znów dziś rano nienaj gorzej.
— Jak to ^
— Mów, pani, król zezwala — zachęciła faworyta.
— Najjaśniejszy Panie, panowie radcy postanowili nie zasiadać w sądzie parlamentu, dopóki Wasza Wysokość nie przyzna im słuszności w sporze.
— Co takiego — zapytał król. — Pani się mylisz. To oznaczałoby bunt, a mój parlament nie odważy się podnieść buntu, jak sądzę.“(7)